Wietrznie, słonecznie...

[Jędrek]

Tego dnia miałem już być w Gdańsku, ale grzech byłoby z takiej pogody nie skorzystać, tym bardziej że prognozy na kolejne dni były coraz słabsze. Ludzi wszędzie pełno, ubezpieczenie słowackie skończyło się wczoraj, więc jadę tam gdzie tłumy powinny być nieco mniejsze. 

 

To dokąd teraz? Tutaj? Nieee, tutaj byłem parę razy ostatnio. Tam? Tam będzie tłumek. No to może tu? O, tu nie byłem z 5 lat, dobry pomysł.

Edytowane 6 Października 2025 przez Jędrek

[Jędrek]

No to chodźmy. Ludzi trochę, choć bez przesady, akurat jest z kim zamienić parę słów co jakiś czas.   Idzie się całkiem przyjemnie, wiatr coraz większy, ale ja lubię gdy wieje. Temperatura też dość przyjemna, na podejściu krótki rękaw jest w sam raz. Kiedy ostatnio, parę lat temu, próbowałem tędy wchodzić, był przymrozek i tak ślisko że po drugim upadku odpuściłem i poszedłem gdzie indziej. Teraz jest generalnie sucho, w paru miejscach trochę błotka, ale do ominięcia.

 

Edytowane 6 Października 2025 przez Jędrek

[vatra]

@Jędrek fajna relacja

Widzę tu jakiś nowy trend na Tatromaniaku się pojawił relacja w stylu "zgadnij co to za miejsce"

[J@n]

3 godziny temu, vatra napisał(a):

"zgadnij co to za miejsce"

prawdziwy Tatromaniak wie i nie musi zgadywać

[barbie609 moder]

Godzinę temu, J@n napisał(a):

prawdziwy Tatromaniak

dobrze ,że nie mam aspiracji do prawdziwości

[Jędrek]

4 godziny temu, J@n napisał(a):

prawdziwy Tatromaniak wie i nie musi zgadywać

Ale od urodzenia raczej tej wiedzy nie miał ... 

[Jędrek]

Cd. z przyczyn technicznych nastąpi w przyszłym tygodniu 

Edytowane 13 Października 2025 przez Jędrek

[vatra]

20 godzin temu, Jędrek napisał(a):

Cd. z przyczyn technicznych nastąpi w przyszłym tygodniu 

Czekamy z niecierpliwością

[Jędrek]

Przeszkody techniczne pokonane, można ruszyć dalej. Na grani co prawda wiaterek chce czapkę z głowy zerwać, ale wciąż jest bardzo przyjemnie. I tak powoli, rozglądając się na wszystkie strony, z tzw. mieszanymi uczuciami - bo co z tego że tak pięknie, skoro jutro już nieodwołalnie trzeba będzie ruszyć na północ   - docieram na szczyt. 

 

[Jędrek]

Na szczycie wieje jeszcze mocniej, więc szybko robię kilka fotek, po czym chowam się za granią i krzakiem kosówki, by zaznać co nieco dolce far niente   przed jutrzejszym powrotem do tzw. prozy życia. 

Zażywam nawet krótkiej drzemki, z której budzi mnie ... łopot wyluzowanych na wietrze żagli  . Z niedowierzaniem podnoszę głowę by zlokalizować źródło tych niezbyt tu pasujących dźwięków. Okazało się że to pewien gość w czymś w rodzaju ortalionu z lat 90-tych, tyle że o kilka rozmiarów za dużym.   Niestety, wiatr poniósł go dalej tak szybko że nawet nie zdążyłem fotki strzelić. 

 

 

[Jędrek]

Opornie idzie mi ta relacja, ale skoro się wlazło, trzeba zleźć.  No to chodźmy.

Zawsze się w pierwszej chwili zżymam na te schodziszcza, choć z drugiej strony, gdy sobie przypomnę rozsypujący się wciąż szlak, na którym, szczególnie w czasie deszczu, można było niezłego orła wywinąć... To już niech są, nie tylko tutaj zresztą. Nie wszędzie da się ułożyć piękne, solidne chodniki z kamieni. Idę więc, podśpiewując sobie powyższy kawałek, choć do głosu Pana Piotra nieco mi jednak brakuje.

 

 

 

  

 

 

 

 

[Jędrek]

I tak oto, przy akompaniamencie ryków kilku roznamiętnionych jeleni, zakończył się mój ostatni w tym roku tatrzański urlop.